In het kielzog van een opkomende socialistische beweging nemen enkele mannen (Van Eetvelde Casimir,Van Tilborg Gustaaf, Wyckaert Eugene en Frans Wils), einde 1921 het initiatief om een fanfare op te richten. Veel bewijzen zijn hier niet meer van, maar vast staat dat op 20 december 1921 de stempel van de "Fanfaren Maatschappij Kunst na Arbeid" voor 9 franken wordt afgeleverd aan de heer Eugene Wyckaert.

In de jaren tussen de twee oorlogen wordt er hard getimmerd aan de vereniging, instrumenten en muziekstukken worden aangekocht. Bugels aan 160 fr, een bariton aan 220 fr, een kleine trommel aan 112 fr, een trombone aan 260 fr. Instrumenten die het bestuur destijds menig volledige dagtrip naar Lier kosten tot bij de gebroeders Van Engelen ( ).
Ook uitstapjes horen er al bij: op 21 september 1922 gaat de ganse vereniging (+/- 150 man) op stap per boot van Beirendrecht over Callo naar Lillo ( ).
Het is de heer Van Eetvelde Casimir die van 1921 tot 1939 de functie van voorzitter bekleedt en de muzikale leiding is in handen van de heren Van Tilborg Jozef (1921-1935) en Paeshuys Maurits (1935-1939).(Fotos van de decoratieplechtigheden uit die tijd: De jeugdband: Het bestuur: )

De tweede wereldoorlog zet de rem op alle activiteiten van de vereniging. Onder de Duiste bezetting is het onmogelijk muziek te maken daar de bezetter alle koper en andere metalen aanslaagt om zijn oorlogsmachine te laten draaien. Alle instrumenten worden zorgvuldig verstopt ten einde een mogelijke inbeslagname te vermijden. In 1944 is het gevaar geweken en komt het verenigingsleven terug op gang. Het is Louis Verhulst (rechts vooraan op de foto) die in 1944 het roer in handen neemt. (Nog een foto uit die periode met een voor Antwerpen wel heel bekend gezicht ... )

In de periode tot 1981 zijn het achtereenvolgens Cornelis Eyer (1944-1951), Johan Bastiaensen (1951-1972) en Alfons Minnebach (1972-1981) die de muzikale leiding waarnemen. In 1981 viert de fanfare haar zestigste verjaardag( ). De naoorlogse periode wordt vooral gekenmerkt door een toenemende interesse van de socialistische partij in het verenigingsleven. Wanneer echter deze interesse het karakter van de vereniging al te sterk begint te beinvloeden wordt er door een aantal muzikanten beslist een andere weg in te slaan, de feitelijke vereniging wordt een vereniging zonder winstoogmerk en zo onstaat de "Socialistiche Harmonie Kunst na Arbeid". Een woelige periode voor de vereniging kondigt zich aan en de voorzitters wisselen mekaar dan ook snel af. Jos Van Mierlo en Julien Massart overbruggen de periode van 1981 tot 1984. Gedurende die periode bouwt de nieuwe harmonie naarstig verder aan het repetitielokaal in de Kapel van het huidige Rust en Verzorgingstehuis van Berendrecht. Op 29 januari 1983 is het zover. Het harde werken van alle leden wordt beloond: de Harmonie betrekt het lokaal "De Kapel". (De jeugdige leden van de vereniging worden aangespoord om deel te nemen aan muzikale westrijden om hun muzikaal kunnen te toetsen, sommigen met meer dan succes )

In 1984 geeft Julien Massart de fakkel door aan Jos Van Tilborg die tot op heden nog altijd de functie van voorzitter vervult. Onder zijn leiding verwerft de vereniging in 1995 een nieuw eigen lokaal "Den Bombardon" (toen: nu: ). Het is hetzelfde volkshuis waar de vereniging in 1981 splitte. Er wordt echter afscheid genomen van het socialistische verleden door in 2000 de vereniging te herdopen tot de "Muziekvereniging Kunst na Arbeid".
Begin 2010 neemt zoon Yves, die sinds het overlijden van Cor Brands de taak van secretaris vervulde, het voorzitterschap over.
Muzikaal staan aan de leiding: Guido Mannaerts (1981-1984), François Bastaens (1985-2000), Johan Wouters (2000-2010) en op dit moment Frans De Jonge (2010- ).

Anno 1994

Door de jaren heen is het ledenaantal als een jojo op en neer gegaan. Maar er is altijd die vaste kern gebleven van enthousiaste medewerkers die de huidige vereniging haar karakter geven : een plek om muziek te maken op een behoorlijk niveau en een plaats om mensen te ontmoeten. Net zoals vroeger, onze voorgangers zochten naar manieren om hun publiek te boeien gaan de huidige leden het gevecht aan met de moderne mediawereld en wordt er gezocht naar oplossingen en voorstellingen die kunnen boeien. Het jaarconcert is daarvan het ultieme resultaat, elk jaar wordt er door iedereen hard gerepeteerd om diegenen die aanwezig zijn een aangename en zo uniek mogelijke avond te bezorgen. Misschien een tip om eens te komen luisteren?